Dyrektywa kompatybilności elektromagnetycznej EMC

Dyrektywa EMC

Aby urządzenia były kompatybilne z dyrektywą 2014/30/UE musimy zadbać, aby:

• nie emitowały zaburzeń powyżej pewnych, określonych limitów,
• były odporne na różnego rodzaju narażenia, których nie jesteśmy w stanie wyeliminować.

Zastosowanie dyrektywy EMC jest konieczne, gdy:

• urządzenie zawiera elementy elektryczne i elektroniczne
• urządzenie zawiera elementy czynne (np. układy scalone, tranzystory)
• powstaje łuk elektryczny
• są zastosowane czułe elementy elektroniczne
• uruchomianie powoduje powstanie prądów rozruchowych
• w wyrobie występują procesy przełączania (poza włączeniem i wyłączeniem) zmiana częstotliwość, impulsy o dużej amplitudzie
• parametry w układzie są regulowane elektronicznie.

Nie ma zastosowania dyrektywy EMC dla:

• urządzeń pod rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139 w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie lotnictwa cywilnego i utworzenia Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego
• urządzeń radiowych stosowanych przez radioamatorów w rozumieniu przyjętym w regulacjach radiowych przyjętych w ramach Konstytucji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego i Konwencji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, chyba że urządzenie takie jest udostępnione na rynku
• specjalnie skonstruowanych zestawów do przeprowadzania badań, przeznaczonych wyłącznie do użytku w tym celu w jednostkach badawczo-rozwojowych
• urządzeń, których charakterystyka właściwości fizycznych jest następująca:
  • nie są one zdolne do wytwarzania lub przyczyniania się do emisji elektromagnetycznych, które wykraczają poza poziom pozwalający urządzeniom radiowym i telekomunikacyjnym oraz innym urządzeniom na działanie zgodnie z ich przeznaczeniem
  • działają bez niemożliwego do zaakceptowania pogorszenia jakości pod wpływem zaburzeń elektromagnetycznych występujących zwykle podczas wykorzystywania ich zgodnie z przeznaczeniem

Podstawowe problemy z dyrektywą EMC:

• generacja energii elektromagnetycznej (zaburzenia elektromagnetyczne) – występowanie nadawcy lub źródeł zaburzeń elektromagnetycznych
• transmisja energii elektromagnetycznej – występowanie kanału sprzężenia energii elektromagnetycznej pomiędzy nadajnikiem a receptorem/odbiornikiem (może być pożądane lub nie)
• odbiór energii elektromagnetycznej – występowanie receptora/odbiornika, w którym zachodzi proces przetwarzania energii, co skutkuje zamierzonym (dla odbiornika) oraz niezamierzonym (dla ofiary) zachowaniem receptora/odbiornika.

Zjawiska mające wpływ na EMC:

• naturalne – należą do nich zjawiska atmosferyczne (wyładowania atmosferyczne, zjawisko ulotu, iskrzenia), wyładowania elektrostatyczne, pochodzenia kosmicznego, wynikające z aktywności Słońca i innych obiektów kosmicznych
• sztuczne – ich źródło stanowi techniczne wykorzystanie energii elektrycznej, przy czym zaburzenia te mogą mieć charakter zamierzony (np. wpływ systemów radiokomunikacyjnych) i niezamierzony (efekty pracy np. urządzeń gospodarstwa domowego, oddziaływania linii elektroenergetycznych).

W Polsce wszelkie kontrole w zakresie EMC przeprowadza UKE (Urząd Komunikacji Elektronicznej), gdzie można zgłaszać swoje pytania lub wątpliwości z tego zakresu. Należy zauważyć, że typowe odbiorniki sygnału (np. telewizory i radia) i urządzenia wykorzystujące częstotliwości niższe niż 9 kHz nie są objęte dyrektywą EMC, lecz dyrektywą 2014/53/UE „Urządzenia radiowe”. Jeśli urządzenie ma interfejs radiowy, podlega również pod dyrektywę RED.