Pakt wolnego handlu RCEP

Rozwój inicjatywy RCEP

Propozycję stworzenia paktu wolnego handlu RCEP po raz pierwszy wysunięto w 2011 roku na 19 szczycie ASEAN. W latach 2011-2019 przeprowadzono 27 rund negocjacyjnych oraz 3 szczyty RCEP w celu wystosowania najlepszych warunków współpracy. Nad propozycjami dyskutowano także podczas spotkań ministerialnych oraz szczytów ASEAN.

Pakt RCEP oparto na istniejących umowach o wolnym handlu ASEAN + 1 z myślą o wzmocnieniu powiązań gospodarczych oraz działań związanych z handlem i inwestycjami między państwami. Przede wszystkim, umowa ma przyczynić się do zminimalizowania luki rozwojowej między stronami.

Przypuszcza się, że wycofanie się z Stanów Zjednoczonych z Partnerstwa Transpacyficznego (TPP) zwiększyło prawdopodobieństwo utworzenia RCEP. TPP, mające wiązać aktualnie już 11 krajów, oprócz wzmożenia handlu, ma na celu ułatwienie inwestycji pomiędzy państwami członkowskimi.

Umowa RCEP została podpisana w 2020 roku w Hanoi podczas 37. szczytu ASEAN. Jej ratyfikacja nastąpi w 2021 roku.

Pakt RCEP – państwa członkowskie

Umowa o wolnym handlu obowiązuje niżej wymienione kraje:

1. Członków ASEAN (Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej):
   • Malezję
   • Singapur
   • Filipiny
   • Myanmar
   • Tajlandię
   • Indonezję
   • Wietnam
   • Laos
   • Brunei
   • Kambodżę
2. Dodatkowych członków ASEAN + 6
   • Australię
   • Nowa Zelandię
3. Dodatkowych członków ASEAN + 3
   • Chiny
   • Japonię
   • Koreę Południową.

Indie także zgłaszały swoją chęć przystąpienia do umowy RCEP. Sytuacja uległa zmianie w listopadzie 2019 r., kiedy państwo to wycofało się z potencjalnej umowy. W Indiach istniały obawy, że proponowana umowa handlowa RCEP i umowy podobne do niej mogą być szkodliwe dla producentów indyjskich. Mianowicie, będą oni zmuszeni konkurować ze stosunkowo tańszymi towarami napływającymi z innych rynków.

Znaczenie gospodarcze RCEP dla świata

RCEP jest największym paktem wolnego handlu jaki istnieje. Państwa członkowskie odpowiadają bowiem za około 30% globalnego PKB oraz skupiają niecałe 30% ludności świata. Według szacunków, do 2030 roku, pakt RCEP może przyczynić się do wzrostu światowego PKB o 186 mld USD rocznie.

RCEP zapewnia warunki mające na celu obniżenie barier handlowych i zapewnienie lepszego dostępu do rynku dla towarów i usług dla przedsiębiorstw w regionie, między innymi poprzez:

• eliminację ceł
• wzmacnianie integracji i współpracy gospodarczej między krajami uczestniczącymi
• ułatwienie handlu i inwestycji, a oprócz tego, zwiększenie przejrzystości w stosunkach handlowych i inwestycyjnych między krajami uczestniczącymi
• ułatwienie zaangażowania małych i średnich przedsiębiorstw w globalne i regionalne łańcuchy dostaw.

Z pewnością, jednym z najważniejszych punktów jest wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw, jako że to one stanowią siłę gospodarczą dla poszczególnych państw. Szacunkowo stanowią one ponad 90% przedsiębiorstw we wszystkich krajach uczestniczących w ramach RCEP. Dzięki umowie RCEP, przedsiębiorstwa te mają większe możliwości rozwoju oraz poprawienia sytuacji ekonomicznej państwa. Znaczenie gospodarcze RCEP to to, że umowa ta wpłynie na strukturę gospodarki światowej.

Pakt RCEP ściśle łączy się z koncepcją Nowego Jedwabnego Szlaku.

Źródło grafiki tytułowej: asean.usmission.gov/advancing-a-free-and-open-indo-pacific-region